Protector 的个人资料~M@ster_EK~照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
~M@ster_EK~~สักวันฉันจะดีพอ เพื่อใครสักคนที่จะเข้ามาในชีวิต~ 3月13日 ปิดเทอมมมมมม ปิดเทอมมมมม!!!!!!! แล้วล่ะสิเนี่ย ยางงงงงงง แค่ใกล้แล้วเท่านั้นเอง ^ ^
ปีนี้ก็จะเป็นอีกปีหนึ่งที่ปิดเทอมได้คล้อยมา แต่ก็จะต่างจากปิดเทอมทุกครั้งคือ การไป Wprkshop ที่ Japan
และการฝึกงานช่วงเดือนเมษายนนี้ ก็สนุกไปอีกแบบ ได้ทั้ง Skill และก็ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์อีกด้วย
ก็เป็นอีกครั้งก็การเดินทางครั้งใหม่ของข้าพเจ้า หน้ากระดาษแผ่นต่อไปนี้ก็จะจารึกไว้อีกนึงของโลกหรือของเส้น
ทางชีวิตที่จะพลิกชะตาของข้าพเจ้าต่อไป
ปล. ครั้งนี้เขียนน้อยหน่อย..... ชวนให้ติดตามการผจญภัยในรายละเอียดน้า ^ ^
12月31日 ชีวิตปี 50 และเริ่มต้นใหม่ปี 51 จากวันวานจวนจบมาจนถึงวันนี้ ก็ผ่านไปเร็วราวกับติดปีก ข้าพเจ้าใช้เวลาเท่าไรแล้วที่ได้มีชีวิตมาจนถึงสิ้นปี 50
ได้พบสิ่งต่างๆมากมาย ไม่ว่าจะสนุกสนาน เหนื่อยล้า สิ้นหวัง ฝ่าฟัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคนมากมาย แต่สิ่งหนึ่งที่
ข้าพเจ้าไม่เคยลืมเสมอคือ ความทรงจำอันดีและคุณค่าของชีวิต
เริ่มที่ชีวิตที่ผ่านมาตั้งแต่แรกเริ่ม 50 ข้าพเจ้าได้เริ่มมองชีวิตในอีกแง่มุมหนึ่ง นั่นคือ " การเปิดโลกกว้าง " นั่น
คือการได้ไปค่ายพัฒนาชนบท ที่แสนจะสนุกและลำบากมากมาย ได้พบเพื่อนใหม่ๆ ป่าไม้ที่แสนจะร่มรื่นมีทั้งต้นสัก ต้น
ยางและชาวบ้านที่ดูเป็นมิตร การทำงานกับคนหลากหลายประเภทเป็นสิ่งที่น่าจดจำ เป็นชีวิตที่หาไม่ได้ในบทเรียน เป็น
ประตูสู่โลกที่สำคัญ มันนำมาซึ่งความหวังและความสำเร็จในชีวิตบางประการ
ต่อมาคือ งาน Exhibition ของคณะ งานที่ซึ่งสร้างความสนุกสนานและความเหนื่อยยากอีก 1 งานที่เมื่อประสบ
ความแล้ว รางวัลที่ได้คือรอยยิ้มที่เกิดจากการได้เห็นเหงื่อที่ไหลลงมาทางหน้าผากสู่แก้มและตกสู่พื้นที่เต็มไปด้วยรอยเท้า
ของการเดินทางไปข้างหน้า และความอลหม่านของการทำงานในทุกๆที่ที่มีการทำงานอันเป็นบ่อเกิดความสำเร็จในเวลาต่อ
มา
จากนั้นก็บุกต่อมาที่เวลาแห่งการเปิดเรียนปี 3 เทอม 1 ที่มีอะไรหลายๆอย่างแตกต่างไปจากตอน ปี 2 สิ่งที่ได้พบ
สิ่งที่ได้ลงมือทำ สิ่งที่มาซึ่งความหวังและความยากลำบาก จวนจบความสำเร็จที่เกิดจากความคิดสร้างสรรค์และการอด
หลับอดนอนของทุกๆคน ทั้งใน Phase Competition Recycle และ Responsive ข้าพเจ้าได้เห็นทุกๆคนทำกัน
อย่างเต็มที่และสนุกสนานไปกับบรรดาอาจารย์ที่ฝ่าฟันมาด้วยกันตลอดตั้งแต่ปี 2 ข้าพเจ้าคิดว่าคงจะเป็นอาจารย์กลุ่ม
เดียวที่พวกของข้าพเจ้าจะสนิทมากที่สุด
ต่อมาเป็นชีวิตของข้าพเจ้าที่ตลอดปีนี้ได้ทำงานอดิเรกที่ตนชอบ สร้างสรรค์งานอีกหลายๆชิ้นเพื่ออนาคตที่สดใส
ข้าพเจ้าได้ผ่านเหตุการณ์ต่างๆนานามาก็มาก อยากทำวันต่อๆไปให้ดีสุด
และแล้วก็มาถึงช่วงปี 3 เทอม 2 หรือช่วงที่จะสิ้นปี 50 เป็นอีกครั้งที่ข้าพเจ้าได้ไปเที่ยวเชียงใหม่กับทางคณะ การ
ออกเดินทางไปครั้งนี้ทำให้ข้าพเจ้าได้สนิทกับเพื่อนๆมากยิ่งขึ้น ได้เห็นชีวิตและนิสัยของหลายๆคนมากยิ่งขึ้นด้วย ซึ่งเป็นสิ่ง
ที่ดี ข้าพเจ้าไม่เคยคิดว่าสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นกับข้าพเจ้านั่นคือ การที่ได้พัฒนาศักยภาพของตนเองไปอีกขั้น นี่แหละชีวิตจริง
หลังจากกลับมาที่มหาลัยอีกครั้ง ข้าพเจ้าก็บุกสู่ความยากลำบากอีกแบบที่เกิดจากการสร้างสรรค์ของบรรดาคณาจารย์
ที่สร้างหัวข้อที่น่าปวดหัวให้พวกเราได้ทดลองทำกัน นั่นคือความเป็นสุโขทัยในงานสถาปัตยกรรม ทำเอาทุกคนบ้าไปตามๆกัน
แต่ก็ประสบความสำเร็จด้วยดี และ......................
ในที่สุดก็สิ้นปี 50 แล้วพร้อมโปรเจคใหม่ในรูปแบบของสถาปัตยกรรมรัตนโกสินทร์ที่รออยู่ 5555+ T T งานนี้เปิด
ประเด็นที่ต้นปี 51 ปีหนูที่จะพกพาความสนุกแบบใหม่มาที่ตัวเรา!!!!!!!!!!
ตลอดเวลาที่ผ่านมาในปี 50 ทำให้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้สิ่งต่างๆมากมาย ได้เติบโตขึ้นอีก 1 ปี และจะทิ้งสิ่งที่ไม่ดีในปีที่
ผ่านมาไป และนำมาปรับปรุงสู่ชีวิตใหม่ในปี 51 เพื่ออนาคตในวันข้างหน้า และเพื่อคนสำคัญทุกคนของข้าพเจ้าอีกด้วย
__________________________________________________-
ปล. ขอให้ทุกคนมีความสุขในวันปีใหม่ที่จะเกิดขึ้นนี้นะคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
11月25日 อยากบ้า แต่บ้าไม่ออก..... งานเยอะ งานแยะ ตะแป๊ะ ขายถั่วววววววว เจองานเข้าไปหนักอึ๊งตะบึงเลยยยยยยยยยยย ช่วงนี้ยิ่งเหนื่อยๆอยู่
ตอนนี้ไฟดวงที่ 93 ได้มอดลงไปแล้ว เหลืออีก 6 ดวงเท่านั้น!!!!!!!!!! จะใช้ทั้งเทอมหมดไหมเนี่ย ><"""""""""""""""
ปล. คงจะคิดซินะว่าทำไมต้อง 99 ดวง 555555+ ถามเราเราก็ไม่รู้หรอก ...... - - (Secret of light)
11月6日 จบแล้วววววววววววววววววววววววววจบแล้วววววววววววววววววว
สอบเสร็จแล้วววววววววววว
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
บ้าแล้ววววววววว!!!!!!!!!!!!!!!! 55555+ 11月4日 ชีวิตคร่าวๆและแสนธรรมดาของชายคนนึง ทำไมต้องคร่าวๆด้วยว่ะ อ่านะมันเป็นผลพวงมาจากว่าก็คร่าวๆนั่นแหละ ^ ^ เอ๊ะยังไง !!!??
เอาว่าเข้าเรื่องเลยดีก่านะ จะกล่าวถึงชีวิตอันแสนธรรมดาของข้าพเจ้านั่นเอง ไม่มีไรมากอยากเขียนเฉยๆนั่นแหละ
วันนึงในเดือนนึงของช่วงเวลานึง
กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง กริ๊งงงงงงงงงงงง
เมื่อกริ๊งหมดเวลาสอบดังขึ้น ภายในห้องสอบห้องนึงก็ได้ยินเสียงลุกฮือเพื่อพากันนำตัวเองออกจากห้องสอบ แล้วออกมาเฮฮากัน
ภายนอก หนึ่งในนั้นก็คือตัวข้าพเจ้าเอง 55555+ ช่วงนี้ก็หมดไปอีกวิชาที่ได้สอบไปเพื่อนๆเลยต่างพากันไปเที่ยวอีกตามเคย ทั้งๆที่ยัง
เหลือเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวกว่าผีสางเทวดาอีกมากมาย สำหรับตัวข้าพเจ้าไม่คิดไรมาก ก็ทำตามโปรแกรมที่ตั้งไว้ คือ " ชิวววววววว "
เข้าแรกกับเวลาที่ตั้งไว้ ก่อนอื่นก็กลับมาที่ห้อง ซึ่งบรรยากาศระหว่างทางที่กลับนั้นกลับร้อนซะงั้นทั้งๆที่เป็นกาลเวลาสู่หน้าหนาวแท้ๆ แต่
เอาเถอะเราเปลี่ยนเวลาไม่ได้อยู่แล้วนิ พอมาถึงห้องก็ตรงมานั่งเล่นคอมเลย
หลังจากนั้นข้าพเจ้าก็ชิวได้อีกกก ในเวลาต่อมาก็ไปวิ่งที่สนามหอ A แบบชิวๆๆ มาถึงที่นี่ก็เจอพวกนักกีฬาซ้อมวิ่งผลัดกันอยู่ เรา
เลยวิ่งเลี่ยงที่ที่เขาซ้อมกัน พอวิ่งไปได้สักพักก็กับออกมาไปชิวที่ร้านหนังสือต่อ ก็ได้มา 1 เล่ม อิอิ ^ ^ จากนั้นก็เดินต่อไปยังยิม
Aquatic ระหว่างทางที่เดินไปก็เจอกับบบบบบ " ตัวเงินตัวทองตัวบะเอ๊กก " กะลังคาบกบอยู่ที่ปากแล้วเดิน จู๊ดดด นำหน้าเราไปไกล
เชียวแหละ สงสารกบจิง - -" สักพักข้าพเจ้าก็เดินมาถึงที่ Fitness ใต้สระว่ายน้ำ ก็เอาเลยคับ เข้าไปเล่นอย่างสนุกสนานแบบโคตรเหนื่อย
เอ๊ะ ! ยังไง อิอิ ^ ^ ได้สักพักประมาณ 1 ชม.ก็ไปหาไรกินที่ปาร์คกะเพื่อนๆแล้วหวนกลับคืนสู่หอเพื่อชิวต่อ จนนอนนั่นเอง
จบแหละ +++ นี่แหละธรรมดาใช่ม้า~~~ ชีวิตคนโสดก็งี้แหละ 55555+ ( พูดไรออกไป )
_________________________________________________
ปล. ระบบความคิดของเราเริ่มรวนแหละ 55555555+ 10月12日 ชีวิตจริงเป็นสิ่งไม่ตาย5555555555555555+ จากชื่อก็คือความจริงฉะนี้++++
ก็แค่จะมาเล่าสาละวนชีวิตของตัวข้าเจ้าเองนะแหละ ......... ช่วงนี้ก็จะส่งงาน Final แล้วววววว + เจอช่วงสอบด้วย
ไม่วายที่จะตายก็เกิดใหม่ในอีกโลกแน่ๆๆๆๆ แถมส่งงานอีกวิชาแถมตัว ให้ตายซิ แม่คุณ พ่อคุณ ลูกคุณ ญาติคุณ เหนื่อยๆแน่ๆๆอาทิตย์หน้า
ชีวิตไม่เคยเดินด้วยสายกุหลาบที่ปราศจากหนาม แต่กลับโรยด้วยขวากหนามที่พรั่งพรูด้วยสายธารแห่งอาวุธยุปโทปการมหาศาลจริงๆๆ - -""" เอาว่ะ!!!!
ใกล้จบแล้วนิ และจะได้ปิดตั้ง 1 อาทิตย์!!!!!! O-o" พูดเหมือนดูดีเลยเนอะๆๆๆ แต่เอาเถอะ สู้ๆๆๆๆๆๆๆ
ปล. So Sad แต่ ก็ So Happy 9月24日 การเดินทางโดยไม่รู้จุดหมาย การเดินทางโดยไม่รู้จุดหมาย
เมื่อคนเราเกิดมักจะถูกกำหนดหนทางเดินตั้งแต่แรก
เราเคยเดินตามทางนั้นมาตลอดหรือไม่?........
ใครกำหนดทางเดินให้เรา?.......
เราเคยไหมที่ตอนแรกๆจะแหกกฏแห่งทางเดินนั้น?.....
เราเคยไหมที่จะคิดกฏสำหรับทางเดินใหม่ของเราขึ้นมาตั้งแต่แรก?......
ตอนแรกเราทำอะไรอยู่ ชีวิตเราถึงโดนขีดเส้นกันเอาไว้?........
มันอาจจะทั้งดีและร้ายก็ได้ แต่เราเคยคิดทันไหม เราใช้เวลาต่างๆทำอะไร?.......
เมื่อเราเติบโตขึ้นมาได้ระดับนึง เราอาจจะเริ่มคิดได้ แต่ไม่เคยทำไหม?......
บางครั้งเราเอาแต่ย้ำกับตัวเองเรื่องทางเดินไปข้างหน้าของตน แต่ก็ได้แค่พูด?........
กว่าจะได้ลงมือทำตามทางเดินที่อยากจะขีดไว้ มันสายไปไหม?.........
ชีวิตช่วงนี้เราเอาแต่ทำอะไรไปวันๆ สนุกไปวันๆ เคยหันกลับมาถามเส้นทางเก่าไหมว่ามันให้อะไรกับเราไว้บ้าง?.........
และในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะเลือกทางเดิน แต่มันสายไปแล้ว.........
เพราะเราสร้าง " ทางเดินที่ไร้จุดหมายมาตั้งแต่แรก " นี่แหละสิ่งที่เรียกว่า " สายเกินแก้ ".........
แต่ใช่ว่าจะสายเกินไปเสมอ เพราะถ้ายังมี " เวลา " ก็ยังมีการ " แก้ตัว " ได้เสมอ
______________________________________________
ปล. ทางเดินของแต่ละคนคือทางเดินที่ดีที่สุดที่เขาผู้นั้นเลือกแล้ว |
||||||||
发送私人消息
告诉朋友
添加到 Live.com
添加至您的网络
订阅提醒
|
|
